In memoriam Pater Kees van Gorp SCJ

Locatieteams Antonius Abt en Goede Herder, het team Voorgangers

Op donderdag 30 april 2020 is, na een kort ziekbed, Pater Kees van Gorp overleden in Zorgcentrum Huize Rosa te Nijmegen. Pater van Gorp is geboren op 17 augustus 1939 te Goirle. Op 8 september 1960 doet Kees van Gorp in Asten zijn eerste professie bij de Priesters van het Heilig Hart van Jezus.. Hierna gaat hij naar Liesbosch en Nijmegen om filosofie en theologie te studeren, waarna Kees op 8 juli 1967 tot priester werd gewijd door Mgr. Mekkelholt.

Pater van Gorp zag het leven als priester in een parochie als zijn levensvervulling. Hij heeft zijn hele leven daaraan mogen wijden en is altijd als toegewijd parochieherder met heel veel mensen omgegaan. Na zijn opleiding krijgt Kees zijn eerste benoeming als kapelaan in de parochie van de H. Hippolytus in Delft. Van 1969 tot 1982 werkt hij in diverse parochies in Delft. Aan het eind van die periode was hij nog de enige SCJ-er in Delft. Daarom werd Kees in 1998 uitgenodigd om lid te worden van de communiteit Jonkerbos in Nijmegen. Hij wordt er de rector van de leefgemeenschap en gaat werken als pastoor in de Antonius Abt parochie. Zoals gezegd, pastoraal bezig zijn ligt diep in zijn hart, en de mensen waarderen de wijze waarop hij ‘herder met hen’ is. Bij zijn 40- en 50-jarig priesterfeest en bij zijn 12,5 jarig jubileum als pastoor van de parochie tonen de parochianen hun grote waardering daarvoor. Overigens, zijn trouwe vrienden uit Delftse periode zijn hier ook steeds bij aanwezig.

Wanneer het klooster in Jonkerbos moet sluiten, verhuist Kees met 3 medebroeders (pater Jan Eijkman, Nico van de Ham en broeder Piet Peters) naar de Catharinahof aan de Rosa de Limastraat. De start daar was goed. Maar dan overlijdt plotseling vriend, steun en toeverlaat pater Jan Eijkman. Die gebeurtenis heeft Kees veel pijn en verdriet gedaan. Niet lang daarna overlijden ook nog zijn overgebleven huisgenoten en blijft Kees alleen achter. Al wordt hij omringd door veel zorgzame mensen, zowel in de Catharinahof als daarbuiten, hij voelt zich toch wat alleen. Kees vond het heel fijn als mensen op bezoek kwamen. Hij was daar altijd heel dankbaar voor. Ook de contacten met zijn familie werden voor hem steeds belangrijker. Ondanks zijn nooit aflatende inzet en zijn altijd beschikbaar zijn (‘Nee’ hebben we Kees nooit horen zeggen!) gaat het vele werk hem toch wel steeds moeilijker af. Kees begint wat dingen te vergeten, het lopen wordt wat moeilijker. Uiteindelijk neemt hij het besluit om de bisschop te vragen om emeritaat. Het wordt hem natuurlijk eervol verleend! Er kwam een mooi en drukbezocht afscheid in de kerk, waar hij 20 jaar met zoveel plezier pastoor was geweest! Als je zolang met zoveel hart en ziel in een parochie hebt gewerkt, dan is stoppen een grote opgave en je komt in een zwart gat, ook al ben je intussen 80 jaar oud!

Maar hij kreeg er vrede mee. Wel ging zijn geheugen gestaag achteruit en werd ook de al langer bestaande pijn in zijn linkerbeen steeds meer voelbaar. Na onderzoek in het ziekenhuis bleek dat een operatie noodzakelijk was. Die was weliswaar succesvol, maar dit soort dingen maakte hem verward. Na ontslag uit het ziekenhuis ging hij naar huize Rosa, met de bedoeling daar te blijven en weer op te knappen. Dat laatste mocht niet meer zo zijn. De eerste avond daar bracht hem rust in gezelschap van enkele nabije vrienden en in aanwezigheid van zijn familie de volgende morgen is Kees op 30 april rustig en vredig ingeslapen. Kees, dankjewel voor wie je was, voor jouw herder zijn, voor al jouw trouwe en toegewijde inzet voor zovele mensen in Delft en Nijmegen! Rust in vrede!